Symbiotic Sense is a project consisting of six large-format textile works accompanied by a sound installation. Created using both analog and digital techniques, the series draws on selected ideas from contemporary currents in ecophilosophy, which propose new ways of perceiving the relationship between humans and nature. Building on strategies explored in earlier series – Impossible Territory and Overlooked Horizons – Ewa Doroszenko revisits the theme of landscape, this time shifting the focus from its aesthetic representation toward its philosophical and ecological dimensions.

The project is inspired by the ideas of deep ecology, ecofeminism, ecological posthumanism, and the Gaia theory – philosophical perspectives united by the belief in the interdependence of all forms of life and the need to move beyond an anthropocentric worldview. Doroszenko departs from the vision of harmonious nature in favor of a landscape of decay, erosion, and transformation. Each textile piece becomes an organic-digital landscape, composed of fragmented images of rocks, soil, vegetation, and animals, intertwined with digitally processed forms created through photomontage and scanography.

The prevailing layering and formal heterogeneity of the works reflect the complex structure of ecosystems. The vertically oriented compositions evoke geological cross-sections in which strata of earth, water, plants, and the human body merge with digital distortions. Doroszenko deliberately introduces displacements, fragmentation, and blurred contours to emphasize the absence of fixed boundaries between nature and culture, the human and the environment, the physical and the virtual. These digital interventions serve not only an aesthetic purpose but also a symbolic one – alluding to the unstable and uneasy relationship between humanity and nature in the Anthropocene.

Fragments of the female body – hands, eyes, faces – woven into organic structures evoke ecofeminist narratives, highlighting the connection between the oppression of women and the exploitation of the natural world. From Arne Næss’s deep ecology, Doroszenko draws the vision of a world understood as a network of interrelations in which every being holds intrinsic value. References to ecological posthumanism appear in hybrid combinations of organic and technological forms – as in her earlier painterly series, Doroszenko treats technology not as the opposite of nature, but as its extension and co-creative force.

An integral part of the project is the sound installation, composed of field recordings from areas where wild nature intersects with urban infrastructure. The sonic layer complements the visual works, engaging the sense of hearing and expanding the viewer’s perception into a holistic experience.

The project is financed under the National Recovery and Resilience Plan (KPO) with funds from the European Union – NextGenerationEU, as part of investment A2.5.1 “Support program for cultural sector entities and creative industries aimed at stimulating their development”

Zmysł symbiotyczny to projekt składający się z sześciu wielkoformatowych prac na tkaninie oraz towarzyszącej im audio-instalacji. Zrealizowany w technikach analogowych i cyfrowych cykl odnosi się do wybranych idei współczesnych nurtów ekofilozoficznych, które proponują nowe sposoby postrzegania relacji człowieka z naturą. Wykorzystując strategie znane z wcześniejszych serii – Impossible Territory i Overlooked Horizons – Ewa Doroszenko ponownie podejmuje temat krajobrazu, przesuwając jednak akcent z jego estetycznej reprezentacji na wymiar filozoficzny i ekologiczny.

Inspiracją dla Doroszenko stały się idee głębokiej ekologii, ekofeminizmu, posthumanizmu ekologicznego oraz teorii Gai – nurtów, które łączy przekonanie o współzależności wszystkich form życia i potrzebie odejścia od antropocentrycznej wizji świata. Artystka odchodzi od harmonijnego ujęcia natury na rzecz pejzażu rozpadu, erozji i transformacji. Każda z tkanin staje się swoistym organiczno-cyfrowym krajobrazem, zbudowanym z fragmentarycznych widoków skał, gleby, roślinności i zwierząt zestawionych z przetworzonymi formami powstałymi przy użyciu narzędzi cyfrowych, technik fotomontażu i skanografii.

Dominująca w pracach warstwowość i niejednorodność formalna odzwierciedlają złożoną strukturę ekosystemu. Kompozycje o pionowym układzie przypominają przekroje geologiczne, w których warstwy ziemi, wody, roślin i ludzkiego ciała przenikają się z cyfrowymi zakłóceniami. Doroszenko świadomie wprowadza przesunięcia, fragmentaryzację i zatarcia konturów, by podkreślić brak wyraźnych granic między naturą a kulturą, człowiekiem a środowiskiem, rzeczywistością fizyczną a wirtualną. Te cyfrowe zabiegi pełnią funkcję nie tylko formalną, lecz także symboliczną – odnoszą się do niestabilnej, niekomfortowej relacji człowieka z naturą w epoce antropocenu.

Fragmenty kobiecego ciała – dłonie, oczy, twarze – wplecione w organiczne struktury przywołują ekofeministyczne narracje, wskazujące na powiązania między opresją wobec kobiet a eksploatacją środowiska naturalnego. Z głębokiej ekologii Arne Næssa artystka czerpie wizję świata jako sieci połączeń, w której każdy byt ma wartość samą w sobie. Inspiracje posthumanizmem ekologicznym widoczne są w hybrydycznych zestawieniach form organicznych i technologicznych – podobnie jak we wcześniejszych malarskich cyklach Doroszenko traktuje technologię nie jako przeciwieństwo natury, lecz jej przedłużenie i współtwórczy element.

Integralną częścią projektu jest audio-instalacja, oparta na nagraniach terenowych z obszarów, gdzie dzika przyroda styka się z miejską infrastrukturą. Warstwa dźwiękowa stanowi dopełnienie obrazów, angażując zmysł słuchu w holistyczny odbiór projektu.

Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU w ramach inwestycji A2.5.1 „Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju”